در هريك صد گرم انجير خام خشك مواد زير وجود دارد : آب 23 گرم ، پروتئين 3 / 4 گرم ، چربى 3 / 1 گرم ، هيدراتهاى كربن 69 گرم ( قند ، نشاسته و سلولز ) ، كلسيم 126 ميلىگرم ، فسفر 77 ميلىگرم ، آهن 3 ميلىگرم ، سديم 34 ميلىگرم ، پتاسيم 640 ميلىگرم ، ويتامين A 80 واحد بين‌المللى ، تيامين 10 / 0 ميلىگرم ، رايبوفلاوين 10 / 0 ميلىگرم ، و نياسين 7 / 0 ميلىگرم . خواص - كاربرد طبق نظر حكماى طب سنتى انجير از نظر طبيعت گرم و تر است . در مورد خواص آن معتقدند كه ملين و معرق و مسكن حرارت و تشنگى است و مقوى نيروى جنسى مىباشد . قلب را خنك مىكند و بازكنندهء گرفتگىها و مقوى كبد است و ورم طحال و بواسير را رفع مىكند . كم بودن ترشح ادرار را مرتفع مىسازد و براى رفع خشونت سينه ، درد سينه ، سرفه و خشونت قصبهء ريه نافع است . اگر تازه يا خشك آن با مغز تخم گل‌رنگ و كمى بوراكس ( 75 / 0 گرم ) مخلوط و خورده شود ، مسهل قوى اخلاط غليظه است . ضماد تهيه شده از خشك آن با آرد جو و گندم براى تحليل ورم بناگوش و دملها مفيد است . دم‌كردهء آن با شنبليله براى سينه‌درد و خشونت سينه بسيار نافع است و اگر دم‌كردهء آن را با سداب تنقيه كنند براى رفع دل‌پيچه مفيد است . ضماد شيرابه يا لاتكس انجير با شنبليله براى نقرس سرد و با آرد جو براى جرب پوست يا جراحت نافع است ، ضمنا ماليدن آن براى جلوگيرى از ريزش مو مفيد مىباشد . اگر انجير را نه روز در سركه بخيسانند و هر روز 5 عدد آن را با سركه بخورند و بعضى از آنها را كوبيده ضماد نمايند براى تحليل ورم طحال خيلى خوب است ( بديهى است اگر سركه عوارض خاصى براى بيمار نداشته باشد ) . چون انجير براى كبدهاى ضعيف مضر است لذا اشخاص با كبدهاى ضعيف بايد انجير را با گردو بخورند . مقدار خوراك آن از انجير خشك تا 150 گرم و از انجير تازه تا 450 گرم است . قهوهء انجير كه براى تهيهء آن انجير را بو داده و ساييده به صورت قهوه درمىآورند براى ذات الريه حاد ، نزله ، برونشيت و سياه‌سرفه تجويز مىشود . در مورد خواص انجير در مدارك طب سنتى خاور دور كه در مغرب زمين منتشر شده چنين آمده است : ميوهء انجير ملين ملايمى است و به هاضمه كمك مىكند [ كاريونه و كيمورا * ] . در